1- به حس شنوایی تان دقت کنید! به صورت ساده اگر بخواهم توضیح بدهم، صداها به صورت ارتعاشات وارد گوش خارجی بعد میانی و بعد داخلی شده و بعد از ردوبدل شدن ایمپالسها بین گوش و مغز، شنیده می شوند. اما ما صدای خودمان را از راه دیگری هم می شنویم. ارتعاشات صدای ما به استخوان های جمجمه مان برخورد می کند و مستقیما وارد گوش میانی می شوند. در نتیجه صدایی که ما از خودمان می شنویم با صدایی که بقیه از ما می شنوند متفاوت است و اکثرا صدایی که خودمان می شنویم خیلی بهتر است. وقتی صدایتان را ضبط می کنید متوجه این نکته خواهید شد.

2- فلان دوستم با شخصیتی از داستان همذات پنداری می کند که آدم شوخ و بذله گویی است، در حالیکه از نظر ما، دوستم اصلا شوخ و بذله گو نیست. فلان دوستم تست روان شناسی می زند و جوابش در می آید که آدم همیشه از خود گذشته ای است، اما به نظر من خیلی هم از خود گذشتگی ندارد. فلان دوستم از خودش که تعریف می کند می گوید هیچ وقت پیش نیامده دل کسی را بشکند، در صورتی که خودم شاهد چند موردش بوده ام. فلان دوستم از فلانی شاکی است که با کنایه های زبانی آزارش می دهد و می گوید که او اصلا این ویژگی زشت را ندارد، ولی من خودم بارها از صحبت هایش لحنی کنایه آمیز را برداشت کرده و ناراحت شده ام. من همیشه توی متن هایم از دوستانم مثال می آورم و شما فکر می کنید من خیلی دوست و رفیق دارم، اما یکی از درددل های همیشگی ام این است که هیچ دوست نزدیک نزدیکی ندارم که دو دقیقه با خیال راحت برایش حرف بزنم.

3- هیچ کدام از ما دروغ نمی گوییم. مساله اینجاست که شخصیت های متفاوتی از خودمان را ابراز می کنیم که از دیدگاه های متفاوتی گرفته شده اند. ما آدم های چند وجهی و گاهی چند شخصیتی هستیم. وجهی از شخصیت ما که در مقابل همسرمان آشکار می شود با وجهی که در مقابل دوستان و در مقابل همکاران و کل جامعه ظاهر می شود متفاوت است. و باز، دیدگاهی که هر کدام از ما درباره ی خودمان داریم با همه ی اینها فرق می کند. برآیندی از تمام این وجه هاست اما هیچ کدام نیست. تنها ممکن است به یکی از آنها نزدیک تر باشد.

4- پس وقتی که از خودتان تعریف می کنید، انتظار نداشته باشید اطرافیانتان کاملا با شما موافق باشند. انتظار نداشته باشید همیشه تصدیق و تایید شوید. از عالم و آدم به خاطر بی توجهی هایشان گله نکنید. شاید اطرافیانتان از زاویه ای شما را می بینند که نامهربانی ها و زخم زبان هایتان بیشتر است. شاید در زاویه ای ایستاده اید که آن وجه ایثارگر و عدالت خواهتان به سمت آنها نیست. کمی بچرخید! کمی از خودتان بیایید بیرون و سعی کنید از گوش آنها صدای خودتان را بشنوید. شاید آنقدر ها هم که فکر می کنید صدای خوبی نداشته باشید!

■

«آقای مجری: یه قدم جلو یه قدم عقب. حالا عوض. اون یکی پا.

فامیل دور: من قاطی کردم قبلا داشتم با کدوم پا می رفتم. می ترسم که نکنه یه پام بیشتر قوی شه اون یکی لاغر بمونه.

- حالا دو تا پا می پریم جلو می پریم عقب.

- می پریم؟ من شرمنده، گفته بودم من یه کم خاطره بد دارم در دوران کودکی. شب خواب بد می بینم.

- حالا مثلا فرض می گیریم جلومون یه جوب آبه می پریم جلو می پریم عقب.

- خوب چه کاریه، دو قدم اون ورتر پل هست. از روی پل بریم.

پسرخاله: آقای مجری، میخواید فامیل رو کول کنیم از جوب رد کنیم. می افته.

فامیل دور: نه آخه زحمت می شه برات. زحمت نیست؟

پسرخاله: نه بابا بیا!

آقای مجری: چی کار می کنی؟! ورزشه! پسرخاله ورزشه!!!

پسرخاله: آخه می افته تو جوب گلی می شه!

آقای مجری: کدوم جوب؟ جوبی نیست که، ورزشه!!!

پسرعمه زا: همین جوب رو می گه دیگه که پر کثافته جلومونه آلوده ست!!

■